Vullnet Mato

SIAMEZJA FENOMENALE

Kur artistët prindër gdhendën me pasion
skulpturën e gjallë të trupit tënd,
s’menduan, se me një femër, që verbon,
mund t’i linin meshkujt krejt pa mend...

Ky vështrim i syve me rrezatim të shenjtë,
ditën më sjell aroma, nga lulet dhe pyjet,
netëve më josh me eros e më deh krejt,
derisa ndjehem fllad, që flas me yjet.

Buza, gusha, gjoksi, nektari yt i hojës,
kur nisin të ndezin puthjen e shpuzët,
puthja tjetër fryn prushin brenda gojës
dhe hovi i zjarrit, të flakëron te buzët.

Ndoshta nuk është mishi trazimtar,
që më jep etjen e diellit, përmbi dete,
por lumi i thellë, i shpirtit me valë,
që më fundos dhe përsëri kam etje.

Mos ma ndaj prehrin me dallgë ekstaze,
se më thahet zemra, o moj shpirtushe!
Kthehu drejt meje dhe pulsomë taze,
të më vijë gjaku prapë, nëpër barkushe.

Dy siamezët njihen si një rast përjashtim,
fenomen anomalie, i trupave të ngjitur;
Ashtu të paça ty, ngjitur me shpirtin tim,
o siamezja ime, fenomen nga qielli zbritur!

Mimoza Çobo

DO TË TË DUA PËRGJITHMONË

Unë dhe ti kemi mijëra shekuj të dashuruar,
qëkur universi me thëngjij ishte mbuluar,
në mitrën e dashurisë u ngjizëm,të pagëzuar,
Krijuesi mëkoi dashuri te ty e te mua.

Unë do të të dua përgjithmonë,sa të jetë jeta,
se dashurinë e përjetshme, te ty e gjeta,
ti më mësove të pija eliksirin, që kishte zemra,
më mësove si përtërihet shpirti nga ndjenja.

Më dhe eliksir shpirti, të çmendesha nga dehja,
më fshehe mes qiejve,që vetëm ty të prekja,
më çove atje,ku shpirtrat s’tremben nga vdekja,
ku dashuria e përjetshme, ka ngjyra të tjera.

Unë do të të dua përgjithmonë,sa të jetë jeta,
deri sa t'më shuhet fryma,do të të dua shumë,
s’të lë vetëm,në këtë botë, ku ka vdekur shpresa,
nën lëkurë do të mbaj, që t’mos vdesësh kurrë.

Vullnet Mato

NDOSHTA MIK ME ALIENËT

Agron Shele, ka emigruar,

dimrit të egër, me stalaktite,

në Bruksel, për të mbijetuar,

me krah ditën, me tru pasdite.

Përdor elektronet, si miell,

për bukë moderne interneti.

Vjel fushat qiellore me yje,

për drithin e çdo kontinenti.

Galaktika e njohur “Atunis”

është ara e tij e begatshme,

ku ai mbjell e korr rregullisht,

kallinj letërsie të gjithanshme.

Lëron arën me plugun e artë,

të drerëve fluturues kompjuterik,

mbjell shkronja alfabeti të zjarrtë,

në brazdat e rrjetit atmosferik.

Kultivon varietete nga gjuhët,

ku ushqehet letërsia botërore,

për ngjyrat, që shijojnë bukët,

pjekur në furrë netësh hënore.

Bujk qiellor, si ky përmetar,

mund të ketë bota shumë,

por jo kultivues, si ky shqiptar,

të punojnë falas dhe pa gjumë.

Me përkushtimin e çuditshëm,

furnizon pareshtur që nga fillesa,

pakot e ushqimit të përditshëm,

përcjell në të gjitha adresat.

Ndoshta ka miqësi me alienët,

në galaktikën e vet, kalimtarë,

që i japin kaq energji të tepërt,

të ushqejë gjithë globin letrar!...

Mimoza Çobo

PËR MUA, JE THESAR

Dashuroj te ty, çdo gjest të padukshëm,
kur sipër buzës time,çel bozhur i qeshur.
Kur ti rreze dashurie më hedh gëzueshëm,
sa e dua syrin tënd, bajame zhveshur !

Se sytë e tu të virgjër,di t'i mbaj ngujuar,
këpus bisqet e dimrit,që kanë kërcënuar,
zemrën që s'ta mori dot,asnjë tjetër grua,
zemrën që përvëlohet,kur vuan për mua.

Se unë të pushtoj,me takt, në një çast,
pa qënë nevoja të ngre ndonjë grackë,
mjafton syrin t'ma shkelësh,si dielli i artë
dhe rend ku s'kam rendur kurmit përvëlak.

Dhe nis e gurgulloj zhurmë ujrash,gjer në dej,
mbledh copëza kënaqësie,syrit cep më cep,
më pëlqen pas vetes,pa zhurmë të të tërheq,
kur jashtë qielli loton dhe rrufeja shkrep.

Dridhem si gjethe,kur fëshfërinë mbi ballë,
s'më pyet,kur e ndez lëkurën me zjarr,
kur ,me shpuzë përcëllon pushin vërdallë,
as unë s'të pyes,pse gjinjtë m'i thyen si arrë.

S'të gjykoj pse më do dhe tregon kujdes,
çdo burrë e do gruan afër vetes ta ketë,
ndaj kur loton për mua ,jam gati të vdes,
se dashuria e burrit - thesar i gruas në jetë .

Vullnet Mato

ZANA E VARGJEVE LIRIKE            

Zanat e hershme kënduan në pyje,
nëpër bjeshkët e larta veriore,
kjo zanë me vargje dashurie,
u shfaq në lëndinat fushore.

Do thur vargje për këtë grua,
që ligjëron me ëmbëlsinë e bilbilit.
Kur lirikat e saj, buron si krua,
Myzeqeja ndjen blerimin e prillit.

Ajo mori emrin si shumë femra,
nga mimozat çelur kur gjëmon,
të çeli lule në të gjitha zemrat,
të veshi fushën me bar të njomë.

Pasi fisit Çobo i dha katër flutura,
në stinë të mbrapshta thatësire,
vendosi të çelë lule të bukura,
ku të fluturojnë krahët e tyre.

Ajo u bë Safo e lirikës shqiptare,
me buqeta dashurie për njeriun.
Kur shpërthen muzën myzeqare,
shkrin dëborën që zbardh Veriun.

Se dhe Safoja, në lirën e Jugut,
ndjente t’i frynin flladet poetike,
nga Apollonia fushore e plugut,
me frymën e gjuhës pellazgjike.

Kjo Safo profesoreshë e thjeshtë,
rrethohet shpesh nga zogj shkolle,
të cilët e ndjekin gjithë sy e veshë,
kur me fjale magjike, çel lule molle.

Kjo ka të kultivuar brenda shpirtit,
një pranverë të tërë me lulëzime,
shpërthen në tërë stinët e vitit,
dhe nxit të lulëzojë pranverën time.

Unë këtë zanë s’e shoh dot kurrë,
por bashkëjetoj me të sajin varg,
ndonëse adhuron të vetin burrë,
bekon dashuri njerëzore deri larg.

Dhe pse janë me moshë të vjetër,
vargjet e mi kanë zjarr përbrenda,
për ketë zanë që frymëzon poetët,
do këndoj tinguj me ritme të rënda!...

Vullnet Mato

DUKE PRITUR TY

Syri u bë zog, turret rreth e qark.
Veshi u bë ketër, përgjon deri larg.
Zëri u bë pus, hesht në thellësi.
Zemra u bë frut, pikon ëmbëlsi.

Truri numëron hapat që ti hedh,
sekonda në gjak një shkëndijëz ndez.
Dhe ja tek po dukesh, porsi yll i largët.
Rrëshqet me shpejtësi, erdhe fare afër;

Natës i dhe muzg, muzgut i dhe dritë,
dhomën mbulove me shkëlqim kozmik.
Tek unë u lëshove, gjithë elektrizim.
Kometa “Halley” shkrive n’prehrin tim...

Ah, sa të kam pritur, oh, sa të kam pritur,
aq sa, të isha i vogël, do bëhesha i rritur!
Tani që të kam, nga muzgu në mëngjes,
nuk lë të bëhesh kometë, deri sate vdes!

Vullnet Mato

BUKURIA MAHNITËSE E MARILYN MONROES

Bukuria mahnitëse e Marilyn Monrosë,

më mbeti në retinat e syve, vite më parë,

kur trupin e saj, abuzuesit monstruozë,

e përdhosën derisa iku para kohe në varr.

E risjell në kujtesë varrezash të pluhurosura,

si aktore kinemaje, që meriton homazh.

Cilësuar, ikona femërore e gjithë kohërave,

të rishfaqet, si aureolë bukurie në mirazh.

Me rastin fatkeq tregoi, se bukuria në vajzëri,

kur ajo filloi provat filmike për figurante,

nuk mund të merrte rol, në një film të ri,

pa provuar divanin, për firmosje kontrate.

Mund të thuhet, kush nuk do, kundërshton.

Ajo tha: Po s‘pranova unë, shtrihet një tjetër,

në divanin e turpit, i cili më mundëson,

të eci në talentin, e varur nga burrat e vjetër.

Dhe çau, duke pranuar, çdo divan momenti,

derisa u ngjit tek ylli i kinemasë Hollivudiane,

ku lakmia e seksit e ndoqi, deri te presidenti,

si trupin më magnetik, të femrës mondane.

Por pas çdo ngjitje në famë e burri në timon,

ajo filloi njëherësh, zbritjen drejt çmendinës.

U braktis nga duart, që e shtrydhën si limon,

dhe përfundoi, në varrin e beftë të kokainës.

Bukuria mahnitëse e Marilyn Monrosë,

më mbeti në retinat e syve, vite më parë,

kur trupin e saj, abuzuesit monstruozë,

e përdhosën, derisa iku para kohe në varr...

Vullnet Mato - SELVIA E TIRANËS

Vullnet Mato

SELVIA E TIRANËS

Në blerimin tënd, përtej shekullor,

o Selvi jetëgjata qiellore e Tiranës,

ke njohur soj e sorollop, banorë,

mbledhur rreth teje nga ana e anës.

Thonë, të mbolli Et’hem Beu, duarartë,

kur ngriti në Tiranë themelet e dyta,

bashkë me xhaminë dhe Sahatin e madh,

zogjtë e tu t’i këndonin pazarit me qypa...

Ke parë xhandarë me dyfeqe mbi supe,

pajtonë dhe mushka që tërhiqnin topa,

lypsarë të uritur për ca kothere buke,

marshime ushtarësh nga gjithë Evropa.

Udhërrëfyese kohërash te rruga e Dibrës,

përcolle mizëri këmbësh makina, udhëtarë,

nga druprerësit, me sëpata pas shpinës,

deri tek të famshmit artistë e shkrimtarë.

Tani ti ke mbetur shtylla e orientimit,

për mërgimtarët kthyer vonë në Tiranë,

kur mes shumëkatësheve të ndërtimit,

nuk gjejnë dot rrugët e para, ku i lanë…

Me emrin tënd janë emërtuar përqark,

bar-kafe, floktore, restorante, birrari.

Djemtë lënë takime te trungu yt i gjatë,

të puthin bukuroshet me shtatin selvi... 

Asfiksuar mes fasadash të larta me mure,

gjithë pluhuri i kësaj kohe përsipër të ra,

thërret erëra shoqesh “Monumente Kulture”

deri larg, te “Pisha Flamur”, në Llogora!...

Vullnet Mato - SHOFERËT E KAMIONËVE

Vullnet Mato

SHOFERËT E KAMIONËVE

Shoferët e kamionëve, hapësirave shtegtuar,

me shpirtin fluturues, kurdoherë në merak,

me vëmendjen e ngrirë, në këmbë e në duar,

mbi pedale frenash, kthetra lejleku nën bark.

Kamionistët e trailerave, në karvane reshtuar,

udhëve të pafundësisë, kabinave mbi motor,

me fragmente gjumi në sytë e pafjetur fiksuar,

të shpien dengjet e mallit dhe ushqimin njerëzor...

Të shpien lodrat e fëmijëve, barnat e të sëmurëve,

materialet e banesave për strehimin jetësor,

të gjallojnë qytetet poshtë fushave e sipër gurëve,

të mbajnë hapur gjithë dyert e tregut botëror.

Shoferët kamionistë, në timon njëzetekatër orë,

me rrethin e globit, pranë gjoksit shtrënguar,

me fytyra të lëna pasdore, për fluturimin tokësor,

në kujtesat familjare mbetur gjithnjë përmalluar.

Shoferët e kamionëve, me nofullat vigane të rrotave,

përtypin kilometrat e horizonteve, gjerë e gjatë,

me stopat gjithnjë ndezur udhëkryqeve të tërthorta,

çajnë përmes konstelacione yjesh të kuq, nëpër natë...

Vullnet Mato - BUBULLIMAT E ZEMRËS SË NËNËS

Vullnet Mato

BUBULLIMAT E ZEMRËS SË NËNËS

Isha vogëlush, pa arritur moshën e djalit,

nën hijen e një shelgu i zgjuar prej gjumit.

Nëna lau teshat me finjë nga hiri i zjarrit

dhe i vuri të thahen mbi shkurret e lumit.

Në qiell u dukën ca korba me krahë metali,

duke u vërsulur me krrokama vërshëllyese,

mbi ngjyrat e teshave dhe tymin e kazanit,

filluan të lëshojnë glasat e tyre shpërthyese.

Vinin rrotull qiellit, sharronin degët e gurët 

dhe tym e pluhur u bë gjithçka rreth e qark...

Nëna më rrëmbeu si skifteri zogun e pulës,

më mbështolli me trup, më futi prapë në bark...

“E mjera unë, do më vrasin djalin!”, gulçonte,

me frymëmarrje të thellë strukur nën shkurre

dhe zemra me gjëmim hataje i bubullonte,

sikur në daullet e veshit më binte një daulle...

Atë daulle alarmi, që ka heshtur ndër vite,

kujtoj sot, kur gëzojnë fëmijët e asaj moshe.

Zemra e nënës me ato bubullima të dridhshme,

më ngjall të gjitha dhembshuritë e kësaj bote...  

Vullnet Mato - MONOLOGU I NJERIUT TË LETRAVE

Vullnet Mato

MONOLOGU I NJERIUT TË LETRAVE

Me letra sikur të mbuloj edhe detin, 

nuk pres të më shtohet dikur pasuria,

por jam pronar i ligjshëm i talentit,

që bujarisht më ka dhuruar perëndia.

Frymëzimi më rrëmben të gjitha ditët,

dhe më mban nga dielli disi të larguar,

por kam një tjetër pak më të ndritshëm,   

diellin e pasionit të rrallë për të shkruar. 

Nga këndi i heshtur, ku kam tryezën,

vërtit një galaktikë të tërë fantastike, 

madje kam dhe dy ufo të largët vëllezër,

që më ndihmojnë me energji kozmike.

Duket sikur po hedh verbërisht hapa

nëpër shtigjet e errët të imagjinatës,

por kësisoj jam duke montuar llamba,

për të ndriçuar dhe sytë e zinj të natës. 

Shpesh mbetem i veçuar nga shoqëria, 

dhe bëj monolog deklamues me veten,

por te miqtë e shumtë të letrave të mia,

kam edhe polin e akullt të eskimezëve.

Argëtuesit thonë se më mban në burg

biruca e trurit, ku më zbulohen krijimet,

por dollinë e shëndetit ma ngre me fund,

kushdo që pi gotat e artit tek shkrimet.  

Logjikës së cekët të ndonjë politikani,

mund t’i dukem kritik paksa i rreptë,

por jam kurdoherë gati të fitoj debatin

me çdo të piketuar të listës për deputet.

Duke marrë nga gjumi disa orë hua,

mbase nxitoj të shkoj në fundin e jetës, 

por farëzat që mbjell pena, kur shkruaj

më blerojnë lastarë edhe pas vdekjes.

Vërtetë s’kam sa duhet kohë e kurajë, 

për të joshur sytë e lakmuar të bukurisë,

por më shfleton në shtratin e ëmbël të saj,

edhe ajo, që nesër mund të shpallet miss.

Vullnet Mato - SHKËMBI KU LINDËN ETËRIT

Vullnet Mato

SHKËMBI KU LINDËN ETËRIT

Lugina e murrme, përtej thellësive,

me qiej të pastër dhe vjeshtën me shi,

gatuante baltën me kakërdhitë e dhive,

t’i ushqente Fterrës, të gurtat shtëpi.

Djepi prej shkëmbi njëmijë e ca metra,

kishte nga zanafilla emrin “Guri i Kuq”.

Vendbanimi kish ngulitur aty kthetrat,

qëkur s’mbahej mend prej askujt...

Mitra prej nëne e barkut shkëmbor,

ngjizte gjallimin jetik, në secilën femër,

me belbëzimin e gurrës derdhur në Ixor,

nga shkrepat e thepisur të zogjve pa emër.

Për engjëjt e sapolindur me buzë trëndafili,

pikonte kulloshtra qelibar e yjeve në maj,

me eroma rigoni, borziloku e dafina pylli,

nga toka zallore, ku mbinin limoj e portokaj.

Gratë ngarkuar me shkarpa te bushi i bregut,

ndiznin vatrat e blozuara nga rrufetë mortore,

me vetëtimat që u flinin në vena ndër shekuj

dhe u faleshin kodeve të vjetra zakonore.

Burrat zienin rrush, koçimare e mana ferre,

ngujoheshin dimrit rreth oxhakëve mikpritës

dhe dilnin me fytyrat çelur, si bisqe pranvere,

për të gdhendur gurët me daltat e frymës.

Çdo mëngjes, kur bronzi i zileve të dhive,

niste tringëllimin nëpër monopate me ferra,

pleqtë ulur mbi kristalin akullor të shpirtit,

psherëtinin për të ikurit në skaje të tjera.

Të nxitur nga ëndrrat e komunizmit teorik,

ata përshkuan trajektoren e gjatë të marrëzisë,

duke pritur dekadat e bollëkut me durim stoik,
dhe në fund pshurrën mbi bunkerët e kotësisë...

Etërit e mi jetuan nën glasat e egra të pëllumbit,

duke përballur pushtimet, pa krismat e shtetit, 

dhe pasi shpëtuan nga shënjestrat e plumbit,

zbritën të më lindnin mua te placenta e detit.

Me pak pluhur shkëmbi në gjak, e pakëz det,

dhe me dhuntitë që etërit trashëgim më dhanë,

përherë i ndjekur nga hija e vdekjes në jetë,

nga asgjëja prej guri e kripe, arrita gjithçkanë.

Ndonëse u enda, si beduini në Saharën klasore,

vadita vreshtat e vargjeve me gjakun e zemrës...

Shkëmbi i etërve më ndiqte me retinat qiellore,

dhe në fasadën e vet më gdhendi emrin e penës...

Vullnet Mato - ARRATISJE NGA KOLERA

Vullnet Mato

ARRATISJE NGA KOLERA

Trumbetarët thanë, virusi është zhdukur,

bashkë me varrmihësit e mortjes lindore.

U zgjidhën fashat e filtrave të pambukut

nga fryma e kontrolluar nëpër hundore.

Qeshën fytyrat me lundrimin e diellit në sy,

shpërthyen zërat e ndrydhur prej llahtarisë,

gëluan fustanet shumëngjyrësh në lirshmëri,

brofën peshqit nëpër kofshët e djalërisë.

Kolera u shua në kujtesën e gjithsecilit,

filluan të pluskojnë ëndrrat e ardhmërisë,

erëmuan aromat e këndshme të trëndafilit,

gjelbëruan gjethet në degët e miqësisë...

Por papritur ndodhi zhgënjimi i tmerrshëm,

viruse të shumuar në thelpinj fshehtësie,

u përhapën nga zgjimi i tufanit të djeshëm,

dhe pllakosi paniku me dridhma lemerie...

Vdekja e ringjallur bashkë me veladonin e zisë,

mprehu kosën e ndryshkur për viktima të tjera,

tmerri çau shtigjet e ajrit dhe ujërat e arratisë,

duke braktisur pragjet e infektuar nga kolera...

Por lanë pas, blozën e kohës për fytyra fajtorësh,

që lejuan të rikthehet kjo epidemi nga mesjeta,

kur për vete rrëmbejnë pasuri e mbyllen dora-dorës, 

me mendimin se do shpëtojnë në kupola të qelqta...