Vullnet Mato

SOT NË DITËN E LINDJES SIME

Babai-trurin, kockat-gjyshi,

nëna më trashëgoi shpirtin.

Këta më ngjizën, ky që jam,

koha familjen që kam:

Një grua - gur xhevahiri,

dy djem e një vajzë floriri,

mbollën gjakun tim në fis,

shpirt fisnikërie në mjedis.

Një shtëpi ku, s’jam pronar,

më strehon, sa të jem gjallë.

Mjete pak, para me kursim,

pikuar, vetëm nga truri im;

Tri diploma, për të punuar,

dy duzina me libra botuar,

brenda fletëve, zbrazur aty,

bëmat jetuar me sytë e mi.

Gdhenda disa mendje drite,

si profesor i letrave shqipe.

Bëra emër, botën pa shkelur,   

mikesha dhe miq të zgjedhur.

Flas me të panjohur largësive,

me elektrone në trurin e tyre,

quajnë një “Yll me shkëlqim”,

rrezatimin, që përhap arti im; 

Në komunitetin rreth e qark,

dhuroj vargje, tufa zambak,

por dhe shigjeta metaforike,

për gjithë mashtrimet politike.

Ngjitem shekullit, se Zoti vetë,

më sheh të nevojshëm, në jetë

dhe ata pak, që më luftuan,

nga ligësia, para kohe shkuan.

Shpirtin ma godet një merak,

nuk bëra gjë, për varfanjakë.

Por s’më dhanë pak pushtet,

t’i lartësoja, ashtu si di vetë.

Se s’mund të ulej humanoid,

mbi fron faraoni, në piramidë,

që varfëria sot, në labirinte,

të mos vuante urinë jetike.

Dhe të gjitha fuqitë i morën,

ata që djallëzitë, përdorën.

Arti s’ua shkul djajve ligësitë,   

se kanë errësirën në shpirt.

Presidenti shpërfill jetën time, 

ndonëse ka dy propozime.  

Por titujt tani, s’kanë rëndësi,

kam fituar titullin e madh“Njeri”

Dua të vdes, në agimin e ri,

duke puthur diellin në sy,

me lotët ngjyer, në vezullim,  

të ujit trëndafilat e varrit tim!...

Mimoza Çobo

MBRET I ZEMRËS SIME

Lermë të puth syrin që më dogji mua,

syrin që më kurorëzoi zanë në rrëfenjë,

lermë të futem vajzë,prej tij të dalë grua,

lotëkripuri epsharak pjalm të rrëkëllej.

Prej andej do bredh trurin duke kënduar,

më lejo të kundroj ç'fsheh në hemisferë,

aty mendjeprishura që më tradhëtoi mua,

ka pushtuar neuronet e fle si mëshqerrë.

Lermë të ndiejë flladin ku frymon djalëria,

flladin që tund gjirit zambakun e korijes,

lermë të bredh syrin që pikturoi kaltërsia,

tek qesh valës djaloshare shafran indie.

Më lër të ulem fronit mbi rrudhën imcake,

të shoh si mbin bima e parajsës pa breng,

vetëm një çast të ndiejë gushën mishtake,

që buzëve përkundet e loz, si të jem breg.

Nëse ti më fton, të derdh afshin ku të mund,

buzëve qetësisht t'u thith kroin smeraldëve,

manushaqe të paçelur duarve më përkund,

zemrën flladitma me flladin e zemrës tënde.

Vullnet Mato

ZEMRA MANARE

Ndoshta habitesh, pse s’më tërheq trupi yt,

siç m’i korrje puthjet me draprin e vetullës,

siç më ndizje dëshirën kur zbuloje gjinjtë,

siç më dehje me erën femërore të sqetullës.

Ndoshta trishtohesh, mos t’u zbeh bukuria,

e lëkura s’të përcjell rrymë në lëkurën time,

mos nuk i tërbon më si dikur epshet e mia,

që nuk gdhijmë netët bashkë, gjer në agime. 

Ndoshta kërkon të gjesh, cili qe gabimi fatal,

me cilin akull ma ftohe gjakun gjer në deje,

me cilin breshër dimri, m’i vrave lulet në maj,

cilën britmë lëshove, si krismë rrufeje!

Dyshon mos ka ndodhur, ajo që korçarët thonë,

me shprehjen alegorike: “U njohëm si shumë!“

Por nuk është asnjëra, nga të tëra sa numëron,

pasi nuk shteron dashuria, siç thahet një lumë.

Se pasionin e ndjenjave e tërheqjen e mishit,

me flakërima drithëruese të pulsimit të zjarrtë,   

me shenjën e fshehtë, si mjekra e dervishit,

që na dehte e na magjepste natë përnatë;

E bënte vetëm zemra, që ka autoritet të magjishëm,

të tjetërsojë gjithë ndjenjat, me vendim kategorik,

t’i japë urdhër absolut, trurit të plotfuqishëm,

të pezullojë veprimet, në çdo milimetër organik.  

Se ti, moj mike, me natyrën tënde lozonjare,

s’përdore ndjesitë femërore, siç bëje më parë,

zemrën time, me durim, ta bëje manare,

të mos shkonte në grigjën e meshkujve beqar!...

Vullnet Mato

O I BUKURI, VENDI IM...

O i bukuri, vendi im,
ku vjen bota për verim,
pse ta kesh këtë fat të keq,
të dimërosh vetëm me pleq?

O i bukuri, vendi im,
pse të ndodh ky shpopullim,
pse të kesh këtë fat mizor,
të braktisin zogjtë njerëzor?

Pse ky shtegtim nuk ndalet,
dallgë njerëzish lënë malet,
me ajër dhe ujë të kulluar,
të derdhin djersë të mërguar?

O i bukuri, vendi im,
pse mbetesh lis pa gjethim,
kur ke kushtet, të blerosh,
me fole zogjsh të vegjetosh?

O i bukuri, vendi im,
pse të ndodh ky vet-shkretim,
këtë mallkim, kush ta jep,
qoftë mallkuar vet përjetë!

O i bukuri, vend shqiponjash,
vend bilbilash, vend sokolash,
pse lë të ligjërojnë mbi krye,
grabitqarë me kthetra egërsie?

Pse s’e shporr atë kastë korbash,
me zogj laraskash, zogj sorrash?
Të kesh mbi krye bilbila gjyzarë,
të ushtojnë foletë, si më parë!...

Vjollca Tiku

TEK TY GJETA DASHURINË

Unë lulëzoj në degën e krahut tënd si një lule qershie,

të pres, si presin lulet ngrohtësinë për të vegjetuar,

me urinë e zogjve, të çukis në buzët e tua nektar ëmbëlsie,

pres shtratin me dafina qiellore, të më shtrosh përqafuar.

Kur unë isha si një perlë brenda guaskës, së ftohtë në det,

rashë në grepin tënd prej peshkatari, që më kapi në agim

dhe më lëshoi të pluskoj në ujërat ku lahej dashuria e vet,

në orët e valëzimeve të ngrohta, të liqenit të shpirtin tim.

Ndjeva në zemër dridhmën e ndjenjës, si petalja e lulëkuqes,  

ëmbëlsinë e trupave të vdekshëm që lindin për në pavdekësi,

në çastin kur lindin njëmijë ngjyra për sytë e mbyllur të puthjes,

tek ti gjeta dashurinë e ëndrrave, për të formuar një planet të ri.

Vullnet Mato

SIAMEZJA FENOMENALE

Kur artistët prindër gdhendën me pasion
skulpturën e gjallë të trupit tënd,
s’menduan, se me një femër, që verbon,
mund t’i linin meshkujt krejt pa mend...

Ky vështrim i syve me rrezatim të shenjtë,
ditën më sjell aroma, nga lulet dhe pyjet,
netëve më josh me eros e më deh krejt,
derisa ndjehem fllad, që flas me yjet.

Buza, gusha, gjoksi, nektari yt i hojës,
kur nisin të ndezin puthjen e shpuzët,
puthja tjetër fryn prushin brenda gojës
dhe hovi i zjarrit, të flakëron te buzët.

Ndoshta nuk është mishi trazimtar,
që më jep etjen e diellit, përmbi dete,
por lumi i thellë, i shpirtit me valë,
që më fundos dhe përsëri kam etje.

Mos ma ndaj prehrin me dallgë ekstaze,
se më thahet zemra, o moj shpirtushe!
Kthehu drejt meje dhe pulsomë taze,
të më vijë gjaku prapë, nëpër barkushe.

Dy siamezët njihen si një rast përjashtim,
fenomen anomalie, i trupave të ngjitur;
Ashtu të paça ty, ngjitur me shpirtin tim,
o siamezja ime, fenomen nga qielli zbritur!

Mimoza Çobo

DO TË TË DUA PËRGJITHMONË

Unë dhe ti kemi mijëra shekuj të dashuruar,
qëkur universi me thëngjij ishte mbuluar,
në mitrën e dashurisë u ngjizëm,të pagëzuar,
Krijuesi mëkoi dashuri te ty e te mua.

Unë do të të dua përgjithmonë,sa të jetë jeta,
se dashurinë e përjetshme, te ty e gjeta,
ti më mësove të pija eliksirin, që kishte zemra,
më mësove si përtërihet shpirti nga ndjenja.

Më dhe eliksir shpirti, të çmendesha nga dehja,
më fshehe mes qiejve,që vetëm ty të prekja,
më çove atje,ku shpirtrat s’tremben nga vdekja,
ku dashuria e përjetshme, ka ngjyra të tjera.

Unë do të të dua përgjithmonë,sa të jetë jeta,
deri sa t'më shuhet fryma,do të të dua shumë,
s’të lë vetëm,në këtë botë, ku ka vdekur shpresa,
nën lëkurë do të mbaj, që t’mos vdesësh kurrë.

Vullnet Mato

NDOSHTA MIK ME ALIENËT

Agron Shele, ka emigruar,

dimrit të egër, me stalaktite,

në Bruksel, për të mbijetuar,

me krah ditën, me tru pasdite.

Përdor elektronet, si miell,

për bukë moderne interneti.

Vjel fushat qiellore me yje,

për drithin e çdo kontinenti.

Galaktika e njohur “Atunis”

është ara e tij e begatshme,

ku ai mbjell e korr rregullisht,

kallinj letërsie të gjithanshme.

Lëron arën me plugun e artë,

të drerëve fluturues kompjuterik,

mbjell shkronja alfabeti të zjarrtë,

në brazdat e rrjetit atmosferik.

Kultivon varietete nga gjuhët,

ku ushqehet letërsia botërore,

për ngjyrat, që shijojnë bukët,

pjekur në furrë netësh hënore.

Bujk qiellor, si ky përmetar,

mund të ketë bota shumë,

por jo kultivues, si ky shqiptar,

të punojnë falas dhe pa gjumë.

Me përkushtimin e çuditshëm,

furnizon pareshtur që nga fillesa,

pakot e ushqimit të përditshëm,

përcjell në të gjitha adresat.

Ndoshta ka miqësi me alienët,

në galaktikën e vet, kalimtarë,

që i japin kaq energji të tepërt,

të ushqejë gjithë globin letrar!...

Mimoza Çobo

PËR MUA, JE THESAR

Dashuroj te ty, çdo gjest të padukshëm,
kur sipër buzës time,çel bozhur i qeshur.
Kur ti rreze dashurie më hedh gëzueshëm,
sa e dua syrin tënd, bajame zhveshur !

Se sytë e tu të virgjër,di t'i mbaj ngujuar,
këpus bisqet e dimrit,që kanë kërcënuar,
zemrën që s'ta mori dot,asnjë tjetër grua,
zemrën që përvëlohet,kur vuan për mua.

Se unë të pushtoj,me takt, në një çast,
pa qënë nevoja të ngre ndonjë grackë,
mjafton syrin t'ma shkelësh,si dielli i artë
dhe rend ku s'kam rendur kurmit përvëlak.

Dhe nis e gurgulloj zhurmë ujrash,gjer në dej,
mbledh copëza kënaqësie,syrit cep më cep,
më pëlqen pas vetes,pa zhurmë të të tërheq,
kur jashtë qielli loton dhe rrufeja shkrep.

Dridhem si gjethe,kur fëshfërinë mbi ballë,
s'më pyet,kur e ndez lëkurën me zjarr,
kur ,me shpuzë përcëllon pushin vërdallë,
as unë s'të pyes,pse gjinjtë m'i thyen si arrë.

S'të gjykoj pse më do dhe tregon kujdes,
çdo burrë e do gruan afër vetes ta ketë,
ndaj kur loton për mua ,jam gati të vdes,
se dashuria e burrit - thesar i gruas në jetë .

Vullnet Mato

ZANA E VARGJEVE LIRIKE            

Zanat e hershme kënduan në pyje,
nëpër bjeshkët e larta veriore,
kjo zanë me vargje dashurie,
u shfaq në lëndinat fushore.

Do thur vargje për këtë grua,
që ligjëron me ëmbëlsinë e bilbilit.
Kur lirikat e saj, buron si krua,
Myzeqeja ndjen blerimin e prillit.

Ajo mori emrin si shumë femra,
nga mimozat çelur kur gjëmon,
të çeli lule në të gjitha zemrat,
të veshi fushën me bar të njomë.

Pasi fisit Çobo i dha katër flutura,
në stinë të mbrapshta thatësire,
vendosi të çelë lule të bukura,
ku të fluturojnë krahët e tyre.

Ajo u bë Safo e lirikës shqiptare,
me buqeta dashurie për njeriun.
Kur shpërthen muzën myzeqare,
shkrin dëborën që zbardh Veriun.

Se dhe Safoja, në lirën e Jugut,
ndjente t’i frynin flladet poetike,
nga Apollonia fushore e plugut,
me frymën e gjuhës pellazgjike.

Kjo Safo profesoreshë e thjeshtë,
rrethohet shpesh nga zogj shkolle,
të cilët e ndjekin gjithë sy e veshë,
kur me fjale magjike, çel lule molle.

Kjo ka të kultivuar brenda shpirtit,
një pranverë të tërë me lulëzime,
shpërthen në tërë stinët e vitit,
dhe nxit të lulëzojë pranverën time.

Unë këtë zanë s’e shoh dot kurrë,
por bashkëjetoj me të sajin varg,
ndonëse adhuron të vetin burrë,
bekon dashuri njerëzore deri larg.

Dhe pse janë me moshë të vjetër,
vargjet e mi kanë zjarr përbrenda,
për ketë zanë që frymëzon poetët,
do këndoj tinguj me ritme të rënda!...

Vullnet Mato

DUKE PRITUR TY

Syri u bë zog, turret rreth e qark.
Veshi u bë ketër, përgjon deri larg.
Zëri u bë pus, hesht në thellësi.
Zemra u bë frut, pikon ëmbëlsi.

Truri numëron hapat që ti hedh,
sekonda në gjak një shkëndijëz ndez.
Dhe ja tek po dukesh, porsi yll i largët.
Rrëshqet me shpejtësi, erdhe fare afër;

Natës i dhe muzg, muzgut i dhe dritë,
dhomën mbulove me shkëlqim kozmik.
Tek unë u lëshove, gjithë elektrizim.
Kometa “Halley” shkrive n’prehrin tim...

Ah, sa të kam pritur, oh, sa të kam pritur,
aq sa, të isha i vogël, do bëhesha i rritur!
Tani që të kam, nga muzgu në mëngjes,
nuk lë të bëhesh kometë, deri sate vdes!

Vullnet Mato

BUKURIA MAHNITËSE E MARILYN MONROES

Bukuria mahnitëse e Marilyn Monrosë,

më mbeti në retinat e syve, vite më parë,

kur trupin e saj, abuzuesit monstruozë,

e përdhosën derisa iku para kohe në varr.

E risjell në kujtesë varrezash të pluhurosura,

si aktore kinemaje, që meriton homazh.

Cilësuar, ikona femërore e gjithë kohërave,

të rishfaqet, si aureolë bukurie në mirazh.

Me rastin fatkeq tregoi, se bukuria në vajzëri,

kur ajo filloi provat filmike për figurante,

nuk mund të merrte rol, në një film të ri,

pa provuar divanin, për firmosje kontrate.

Mund të thuhet, kush nuk do, kundërshton.

Ajo tha: Po s‘pranova unë, shtrihet një tjetër,

në divanin e turpit, i cili më mundëson,

të eci në talentin, e varur nga burrat e vjetër.

Dhe çau, duke pranuar, çdo divan momenti,

derisa u ngjit tek ylli i kinemasë Hollivudiane,

ku lakmia e seksit e ndoqi, deri te presidenti,

si trupin më magnetik, të femrës mondane.

Por pas çdo ngjitje në famë e burri në timon,

ajo filloi njëherësh, zbritjen drejt çmendinës.

U braktis nga duart, që e shtrydhën si limon,

dhe përfundoi, në varrin e beftë të kokainës.

Bukuria mahnitëse e Marilyn Monrosë,

më mbeti në retinat e syve, vite më parë,

kur trupin e saj, abuzuesit monstruozë,

e përdhosën, derisa iku para kohe në varr...

Vullnet Mato - SELVIA E TIRANËS

Vullnet Mato

SELVIA E TIRANËS

Në blerimin tënd, përtej shekullor,

o Selvi jetëgjata qiellore e Tiranës,

ke njohur soj e sorollop, banorë,

mbledhur rreth teje nga ana e anës.

Thonë, të mbolli Et’hem Beu, duarartë,

kur ngriti në Tiranë themelet e dyta,

bashkë me xhaminë dhe Sahatin e madh,

zogjtë e tu t’i këndonin pazarit me qypa...

Ke parë xhandarë me dyfeqe mbi supe,

pajtonë dhe mushka që tërhiqnin topa,

lypsarë të uritur për ca kothere buke,

marshime ushtarësh nga gjithë Evropa.

Udhërrëfyese kohërash te rruga e Dibrës,

përcolle mizëri këmbësh makina, udhëtarë,

nga druprerësit, me sëpata pas shpinës,

deri tek të famshmit artistë e shkrimtarë.

Tani ti ke mbetur shtylla e orientimit,

për mërgimtarët kthyer vonë në Tiranë,

kur mes shumëkatësheve të ndërtimit,

nuk gjejnë dot rrugët e para, ku i lanë…

Me emrin tënd janë emërtuar përqark,

bar-kafe, floktore, restorante, birrari.

Djemtë lënë takime te trungu yt i gjatë,

të puthin bukuroshet me shtatin selvi... 

Asfiksuar mes fasadash të larta me mure,

gjithë pluhuri i kësaj kohe përsipër të ra,

thërret erëra shoqesh “Monumente Kulture”

deri larg, te “Pisha Flamur”, në Llogora!...

Vullnet Mato - SHOFERËT E KAMIONËVE

Vullnet Mato

SHOFERËT E KAMIONËVE

Shoferët e kamionëve, hapësirave shtegtuar,

me shpirtin fluturues, kurdoherë në merak,

me vëmendjen e ngrirë, në këmbë e në duar,

mbi pedale frenash, kthetra lejleku nën bark.

Kamionistët e trailerave, në karvane reshtuar,

udhëve të pafundësisë, kabinave mbi motor,

me fragmente gjumi në sytë e pafjetur fiksuar,

të shpien dengjet e mallit dhe ushqimin njerëzor...

Të shpien lodrat e fëmijëve, barnat e të sëmurëve,

materialet e banesave për strehimin jetësor,

të gjallojnë qytetet poshtë fushave e sipër gurëve,

të mbajnë hapur gjithë dyert e tregut botëror.

Shoferët kamionistë, në timon njëzetekatër orë,

me rrethin e globit, pranë gjoksit shtrënguar,

me fytyra të lëna pasdore, për fluturimin tokësor,

në kujtesat familjare mbetur gjithnjë përmalluar.

Shoferët e kamionëve, me nofullat vigane të rrotave,

përtypin kilometrat e horizonteve, gjerë e gjatë,

me stopat gjithnjë ndezur udhëkryqeve të tërthorta,

çajnë përmes konstelacione yjesh të kuq, nëpër natë...