Vullnet Mato - KUR NE TË DY NDJEHEMI PERËNDI

Vullnet Mato

KUR NE TË DY NDJEHEMI PERËNDI

(Erotikë rinore)

Kur jam me ty,

s’kam nevojë për dritë,

më ndriçon vetëm

vështrimi yt qiellor.

Kur jam me ty,

s’dua ngrohtësi të dytë,

më jep lëkura jote

rrezatim engjëllor.

Kur jam me ty,

nuk e shuaj etjen me ujë,

pi nga burimi i freskët

i buzëve të tua.

Kur jam me ty,

me deh trupi e ta bëj rrëmujë,

fuçi vere bëhen puthjet

që të marr hua...

Kur jam me ty,

këngë zogu më bëhet zëri,

më zbutet gjaku

e ndjej në vena muzikë.

Kur jam me ty

shkrihem fund e krye i tëri,

bëhem ai qingji i butë,

kur te delja pi sisë...

Kur jam me ty,

ndjehem në pranverën e bleruar,

thith aroma lulesh

në trupin tënd të brishtë.

Kur jam me ty,

bëhem mashkull i tërbuar,

për dashuri të fortë,

ndjehem i gatshëm plotësisht.

Kur ne jemi bashkë,

s’dua të kemi gjethe në trup,

gjethohemi me puthjet tona

nga gjoksi deri në shpinë.

Kur jemi të dy bashkë,

shkrepim elektricitet të butë,

dhe gjithë bota jashtë

flakërohet nga zjarri ynë...

Kur lidhemi përdore,

s’na mposht djalli as xhindi,

të gjitha të këqijave,

ne mund t’u bëjmë ballë!...

Kur ne ngjitemi të dy,

ndjehemi perëndi krijimi,

ngjizim hallkat e zinxhirit jetësor

me njerëz të gjallë...

Vullnet Mato - LULEKAMBANAT E MUZGUT

Vullnet Mato

LULEKAMBANAT  E MUZGUT

Kur dita diellore arriti çastet purpurake të perëndimit,

ra kambana e kupës qiellore me tone të drithëruar...

Atëherë ulën kryet në ritualin bimor të nderimit,

edhe lulekambanat e muzgut, me petalet trishtuar.

Vallë, cili arkitekt projektoi formën e tyre kambanore?

Cili piktor gjenial zgjodhi ngjyrën muzgore, bluviolet? 

Cili metalurg kambanash derdhi bronzin e cipës lulore,

të këndojnë zogjtë halelujën, përpara gjumit të qetë?...

Ndoshta të tre krijuesit i kishin gjurmët në qiell,

apo vetëm një pasionant, bëri të tri përsosmëritë,

për të nderuar lamtumirën e madhërishme të diellit,

me këto krijime natyrore, mbi të gjitha mrekullitë?...

Në çastet solemne, të përsëritura nga cikli kohor,

kur horizontet bëjnë përnderimin e ditës që vdes,

lulekambanat i luten diellit, teksa fik fenerin qiellor,

për të rindezur dritën jetëdhënëse në tjetrin mëngjes...

 

Oh, në muzgun tim, nuk dua rite lutjesh në minare,

as të ushtojnë kambanat vajtimtare nëpër kisha,

por vetëm lulekambanat të ulin kryet nëpër dritare,

të shkoj nga kjo botë i lumturuar, siç nuk isha!...  

Vullnet Mato - SHTËPIA E SHKRETIMIT TRAGJIK

Vullnet  Mato

SHTËPIA E SHKRETIMIT TRAGJIK

Pasi njerëzit shkuan familjarisht

në emigrim,

shkretimi tragjik sundon

në dhomat mortore.

Karboni ka vrarë oksigjenin,

deri në asgjësim,

myku shpërndan

aromat e kufomës ajrore...

Tani aty brenda

minjtë kanë bluar gjithçka,

dhe miushet garojnë,

kush të pjellë më shumë.

Marimangat shtrijnë rrjetat

nga trau në tra,

t’i kenë më të rehatshme

shilarëset për gjumë.

Mola bren në heshtje

kolltukët e pluhuruar,

me supet vajtimtar

mbi kalbjen e qilimave.

Dritaret kanë ulur qepallat

e syve të verbuar.

të mos shohin

pushtimin barbar të krimbave.

Mbeten të paprekur,

veç muret me kujtime,

që ruajnë zërat e incizuar

në tulla dhe gurë,

si dhe brava rojtare,

që shtrëngon në fiksime,

dorën me gishta çeliku,

futur thellë në mur.

Pas ardhjeve të penguara

me bunkerët e panikut,

është koha e ikjeve,

me dyert e blinduara të çelikut...

Vullnet Mato - GJENERAL PIRRO I EPIRIT

Vullnet Mato

GJENERAL PIRRO I EPIRIT

Në përvjetorin e njëzet shekujve,
të vdekjes sipër kalit,
o i madhi gjeneral Pirro,
bir i mbret Bardhylit ilirian,
të kam vendosur sot,
mbi tullën simbolike të varrit,
dy trëndafila diellor,
nga muzgu Adriatik e Jonian;

Për vringëllimat e shpatave ilire,
nga Apolonia, në lumin Vardar,
deri poshtë kufijve jugor,
buzë brigjeve të Peloponezit,
ku tridhjetëmijë kalorës të ushtrisë
me elefantë luftëtarë,  
të thërrisnin “Pirro Shqiponja”
që fluturon në Romën përtej detit...

Dy trëndafila diellor, për fitoret,
pritur kudo me kurora dafine,
o mbret i goditur në kokë,
nën ballkonin fatal të Korintit,
me tullën e asaj nëne hakmarrëse,
për djalin e vrarë në luftime,
ku fitoret mbi romakët ti i mbylle,
me humbjen e shpirtit.

Ke pasur vdekje fatlume,
pa goditje me tullën e tritolit,
se s’do kish mbetur për varr,
as nishani i eshtrave të tua,
që sot bëhen pluhur,
nga vdekja moderne e Albanopolit,
pa lënë shenjë, ku të vajtojnë
prindërit dhe e zeza grua...

Sot, o gjeneral Pirro,
vdekja nuk ndodh për shkaqe lufte,
por për larje hesapesh,
nga borxhet e vonuara në biznes,
dhe urrejtja politike,
për t’u ulur fitimtar mbi kolltuqe,
pa u zbuluar tulla e tritolit,
vënë nga vrasësi me pagesë.

Pate fat, o Pirro, që s’linde në Apoloni
njëzet shekuj më pas,
se emri yt do qe harruar pas njëzet ditësh
në dosjet e drejtësisë,
si biznesmen që fiton para
dhe i humb pa vënë buzën në gaz,
në vend të fitoreve të tua famoze,
si mbret i Epirit e Maqedonisë... 

Vullnet Mato - NË SYTË E MI, ENDET I PAPUNI...

Vullnet Mato

NË SYTË E MI, ENDET I PAPUNI...

Ai sytë i ka ndërruar

me dy liqene të tharë,

me kallamishte qerpikësh

gati për të lotuar...

Te nofullat ka vendosur

të çeliktën darë,

grahmat e urisë

në fyt për t’i penguar... 

Në xhepa shtrëngon

dy breshkat e duarve,

me katër këmbët e kokën

të mbledhur grusht.

Trurin e ka të pllakosur

nga udhëkryqi i udhëve,

me katër horizonte shprese

te emigrimi në muzg... 

Në tru i qëndron fiksuar

domosdoshmëria e ikjes,

se ka shumë pikëllime

fëmijësh të uritur aty brenda.

Ata me sy të zgurdulluar,

në shekullin e ikjeve kozmike,

shohin kulaç Hënën dhe Marsin

netëve nëpër ëndrra...

Heshtja e dëshpërimit të tij

është gjithë brenga ime,
që shkon tutje postblloqeve

me polici rrethuar...

Mund të isha krejt i qetë

madje i kredhur në gëzime,
sikur ai të shkonte te një yll,

larg Tokës për të punuar...

Vullnet Mato - TINGUJT E FRYMËS

Vullnet Mato

TINGUJT E FRYMËS

Tingujt e frymës sime

lindën brigjeve jugore,

me klithma urie,

shkëmbinjve të kripur,

ku gjurmoi molusqe deti

mosha fëminore,

për të mbajtur gjallë

trupin e drobitur…

Braktisa nënën atëherë,

kur s’më ushqente dot,

se shtatë fëmijët

gjirin ia kishim shtrydhur,

e mbi gjoksin e asaj

pikonin vetëm lot

dhe djersët i kullonin

buzëve, pelin të hidhur.

Aty lash pa përfillur

dhe dëshirën e një kanarine,

që më zbrazte në vesh

cicërima vajzërore,

teksa shurdhëria ime

s’duronte melodi intime

kur zorrët këndonin

melodinë gjarpërore...

Aty lashë kujtesën e kaltër

për dallgëzimet joniane,

ku rrëshqisja si levrek

i elektrizuar në bisht.

Duke e fshehur

në leshterikët e asaj ane,

ta gjej sa herë shkoj

në Jug rastësisht...  

Tani shpirtin e kam

në dhjetëra copa thërrmuar,

nga  Akrokeraunet e buta,

në Alpet e thepisur...

Kudo kam lënë tingujt

e frymës sime të fosilizuar,

ku njihem si frymë-kalë,

i bindur për t’u djersitur...

Vullnet Mato - KUR FEMRA FAL ÇELËSIN E THESARIT

Vullnet Mato

KUR FEMRA FAL ÇELËSIN E THESARIT

Kur femra të do 
me gjithë shpirt,
jeta të bëhet
gjelbërim më fletë,
pranvera të bëhet
katër stinë në vit,
dimri të bëhet
korrik në dyshek.

Kur femra të ka
shpalosur zemrën,
gjaku në damarë
të vrapon porsi era,
truri drejton
mendimet e shtrembra,
goja të kullon
mjaltë luleshqerrash.

Kur femra të do
me shpirt të vërtetë,
nuk ka shkëmb
që të del përpara,
nuk ka largësi
në tokë, në qiell e det, 
nuk ka në botë
shtigje të pa çara.

Kur femra të shpalos
të gjithë dashurinë,
ke brenda mureve
të gjitha kushtet,
llojet e gatimeve
të tëra i ke në kuzhinë,
fëmijët të mbijnë
rretheqark si lulet.

Kur femra të ka dhuruar
trupin përjetë,
të fal çelësin e thesarit
ta çelësh me puthjet,
në shtëpi të ka 
kurorëzuar mbret
dhe zoti të ka plotësuar
të gjitha lutjet...