Vjollca Tiku Pasku
SHENJA E BARAZISË
Nëse do isha mashkull,
retë e dëshpërimit
të syve të thatë të gruas,
do t'i përzieja me gjallërinë
e porojektorit të pranverës,
që kudo ku hedh vështrimin
të lindnin tufa me lule
dhe ngjyra me erë.
Shpirti i gruas është i brishtë, si lulet
që presin puthjen e vesës
nga agu i ëndrrave,
ashtu si dhe dashuria e saj
shprehet me një puthje a gjest të vogël,
si zogu që përkëdhel folenë,
para fluturimit në mëngjes.
Nëse do të isha mashkull,
prangat që burgosin gruan në shtëpi,
do i këputja, hijen e lodhjes, do t’ia zhdukja
dhe do i dhuroja trofeun ‘’barazi"
të ishim të barabartë si një dhe një,
deri në përjetësi.
Panvarësisht se shumë këndojnë barazinë, si piktura me shkumës në dërrasën e zezë, ku asnjëherë nuk njehësohen,
se fjala e burrit është si qielli
që mban të rrethuar gjithë tokën e gruas.
Nëse do të isha mashkull,
kurrë s’do qëlloja me ankthe kometash
e fjalë vrasëse gruan,
por do të dyfishoja numrin e yjeve
në netë magjike
dhe një diell do mbaja në shpirt
përherë të ankoruar,
që kërthiza e tokës
të ketë vazhdimësinë e kristaleve të dashurisë.
Vallë kush më shumë do e kuptonte shpirtin e gruas, se sa vet ajo, që ka brenda vetes rrenjët e shpirtmadhësisë?
