Vullnet Mato - NJË ROZAFË ME THIKË NË ZEMËR

Vullnet Mato

NJË ROZAFË ME THIKË NË ZEMËR
 
Një Rozafë u muros
me thikë në zemër,
gjaku i kulloi përmbi gjoks
qumësht të zi...
Era thërret me kuje
vogëlushin në emër:  
Mos shko te nëna,
se do të helmohesh në gji!...

Ortekët para nisjes
thërrasin me dhimbje:
Vogëlush, mos kërko nënën
shtigjeve duke rendur, 
se je ende fëmijë i parritur
për këto brigje,
të mbulon kopeja e gurëve
me akull veshur!...

Përrenjtë gurgullojnë
të mbushur me lotime,
duke u rrokullisur
thërresin me dëshpërim:
Vogëlush, mos shuaj etjen
me rrëke vajtimesh,
se damarët e njomë
të mbushen me hidhërim!...

Vetëtimat hedhin
mbi muranën e Rozafës,
trëndafila të zjarrtë
dhe thërrasin me ulërima:
Vogëlush, mos shko
t’i shohësh nënës plagën,
se të plagoset për vdekje
e gjithë fëmijëria!...

Por djali nuk dëgjon
kujet e klithmave përqark,
shtrihet sipër muranës
dhe me dy doçkat e tij,
shtyn gurët për të thithur
qumështin me gjak,
pranë nënë Rozafës
së murosur në shkëmbinj...

Atëherë qielli u shfryu gjakësorëve
të Rozafave me zemërim:
U shoftë fara juaj, o burracakë,
që lini udhëve fëmijët,
për të ngritur kështjellën e turpit,
në të sotmin qytetërim!...

Fatmira Sulmina - LERMË TË TË DUA

Fatmira Sulmina

LERMË TË TË DUA

Lermë te lutem, te te bej timen
zemra e zemres time, e bukura,e mira!

Lermë te te marre, te te fus ne gji
te te puth ne ballë, ne te bukurit sy!

Zemra e zemres time, shpirt dhe flori
a s'me sheh qe vuaj ? perse ben keshtu ti ?

Zane e Malit ti, lerme te te dua
mos me lodh akoma, me nazet e tua!

Lermë rrezja e diellit, te ngrohem nga ty
a s'me sheh se dimri me zaptoi shpirtin ?

Lermë te t'kem prane ,te te perqafoj
aq shume te dua, pse ti s'me beson ?

Lermë te te vije pas,sa shume ma ka enda
te te them dy fjale dhe te bej per vete!

Lermë pika e veses, te lagem nga ty
e pastaj do te thahem nga e jotja fryme !

Lermë, lermë ti .... te te them te dua
s'ka faj zemra ime, qe ti je me e bukura!

Lermë, lulja e prillit, te te marr nder duar
te te marr pak ere, moj lule e praruar!

Lermë te te marr, larg të ikim të dy ne
atje, ku dhe dielli dhe bota nuk na sheh!...

Diamanta Zalta - BISEDË E BIJËS ME BABANË

Diamanta Zalta

BISEDË E BIJËS  ME BABANË 

                        (Nga ditari Isabele )

Dua të të kerkoj te falur, baba

Ne se me mua u ndjeve ngushte aty lart ,

Por duhet ta dish...

Nuk pata faj.

Isha e skllavëruar,

S'munda te kontrolloj as zemer,

As mendje.

Isha  pluhur ndjenje.

Por dua te di , a di  te me falesh,  

Ndryshe do te me beje qeder...

Duhet te dish, tek une qe diçka që trokiti

Per te paren here ne jete.

Perpiqu te me kuptosh,

Qe te mundesh pastaj me  me fale,

Une dhe jeten do ta jepja  baba ,

 Per ate djale.

A nuk me thoje Ti , se dashuria,

Ne jete eshte topan?!...

E une dashuri perreth nuk kisha,

Gjethe e zverdhur vjeshte,

Ne ere isha,

Me nen sqetull, dy sytha...

E desha me shume se vehten,

 e te thashë...  

mbrome edhe ti, aty lart,

Se mos bie ne çark . . .

Ah, keshillat e tua... mbytem ne vaj ,

Une s'jam...e perdale ,

E dashuruar...isha baba,

Dhe e di çfare?...(në vesh)

... akoma jam...

Si ? Po me pyet,

Qe me ke falur, si do ta kuptoj ?

Dil tek një yll e ma bëj me dore.

- Oh...zemer...

-Baba, te degjova, je ketu ?

Oborri qenka mbushur me yje ,

Jashte...

Eja... eja... t’i mbledhim bashke .

Ti m’i dergove ? Per te me thene se me ke fale ?

Oh....kuptova,

Të  faleminderit, baba...

Sokrat Habilaj - NËSE TË MËRZITA

Sokrat Habilaj

NËSE TË MËRZITA

Të mërzita? Ik nga unë për pak kohë.
Mbase diku tjetër do të gjesh qetësi.
Po unë, s'mund të isha ndryshe, apo jo,
Në këtë botë të mbushur gjithë mërzi.

Megjithatë, ik, madje më merr inat.
Dhe në ndjehesh mirë, këtu më mos u kthe.
Harromë fytyrën si një degë të thatë,
Në pllajën e vetmisë të mbështjell me re.

Larg meje, ti kryeneçe le të më rrish,
pa më shtrirë dorën nëse gjendesh ngushtë.
Po unë, që vij nga bota e mërzisë,
Do ta kuptoj në çast kur ke rënë në kurth.

Dhe do të vij pranë, me pamje krejt ndryshe,
Të mos më njohësh që jam ai i pari.
E dashur, kjo botë, është e mërzitshme,
Nëse të thash ik, s’ta prisha thjesht nga malli.

Kur të ndjesh të ftohtë, të dridhesh në acar,
Do të vij ngrohtësi në vatër të të ndez.
Dhe ti, duke afruar duart në zjarr,
Do të shohësh pranë teje një eskimez.

Kur nga zhegu, të përvëlohet kurmi yt,
Një grusht uji burimi, do të sjell s'largu.
E ti do të qeshësh, duke larë sytë,
Se do të shfaqet një fytyrë zezaku.

Unë nuk e di, kur të më shohësh ndryshe,
Nëse do ta shtysh tutje, ujin a zjarrin.
Kjo botë që gjithçka bëri të mërzitshme,
Nuk di a mundi ta mërzis edhe mallin?

...Po kur buzët të të tundohen për puthje,
Kë do të kërkosh ti në dallgë dashurish?
Buzët e mia, do t’i gjakos me ndukje,
Veç me fytyrë tjetër, s'të shfaqem ta dish!

Petro Dushari - NJË MARRËZI

Petro Dushari

NJË MARRËZI

Nëse mundesh
eja sot,
ta kthejme naten
ne marrezi,
te zbulosh cfare
eshte misteri
brenda fjales
dashuri

Ti shperthej kopsat
ne gjoksi
e te thith qumshin
e bletes
kokrrat ti mbaj
neper goje
te me dhurosh shijen
e jetes

Fletet ti heq nje
nga nje
si petale lule
shqerre
zemra me te mos
trokas
kur te ndehem
siper teje

Ti shkrijme trupat
ngadale
si kallaji nga e
nxehta
e lekura te na
pikoje
si vesa kur shqet
nga fleta

Lules tende ti ndjej
eren
e ti puth dy syt si
prush
marrezia s'mbetet
fjale
kur dy buze ti ha
si rrush

Nata kur te jete
fashitur
e ne shpirt te pikoj
shi
nje qind jet te ishin
bashk
s'do harrosh k'te
marrezi