Lida Lazaj - KONFIDENCIALE

Lida Lazaj

KONFIDENCIALE

(Vetëm ty, askujt tjetër)

Mos i beso,

Kur natën  të braktis në shtrat

E del e mediton nën yje,

Mos i beso s’mendon për  ty

Një nimfë po gjurmon në pyje.

Mos u gëzo

kur t’thotë:  “ me hirin tënd

monumentale u bë vepra”

Mos u gëzo. Ti vetëm emrin ke në kopertinë

E gjithë brendia ësht` ajo tjetra.

Mos u trishto,

O mikja ime, mos u trishto,

Kështu e paska kjo botë e vjetër

Ujërat freskojnë të gjithë njëlloj,

Vetëm burimi është  tjetër.

Kostaq Duka - TRI POEZI

Kostaq Duka 

TRI POEZI

HARRESË

Flasim e flasim

për familjen e madhe botërore

kur atë të voglën

dygjymtyrëshe prind- fëmijë

në lëvizjen marramëndëse e lemë pas dore.

QESHJA

Kalimthi e preka, e ndjeva një qeshje gati engjëllore

në një fytyrë tmerrësisht të ngrysur, mizore.

A thua butësia e barit nën ferrë

rilind përgjakur dimër, verë?!

Njeri!

Qofsh vajzë, burrë grua,

plak në udhëtim drejt pafundësisë

qeshjen ndere mbi fytyrë

zoti ta fali për t’ua dhënë të tjerëve çdo çast, çdo ditë.

MANIERË

I urrej qimet

në kokë,

në kodrat, shpellat, lëndinën e barkut!

Tha artistja e nisi të madhen betejë

të zhdukjes së qimes në trupin njerëzor.

Harroi e marra

se kjo betejë do përsëritej paprerë.

Qimet si veset e njeriut rrënjët i kanë thellë.

Sergio Hizma - SHKRONJEN “O” SI ZEMËR BËJE TI

Sergio Hizma

SHKRONJEN “O” SI ZEMËR BËJE TI

Emrin tim me guriçka shkruaje në rërë
Po valët e detit ta prishnin përsëri.
Ti nxitoje ta shkruaje emrin të tërë,
Kurse shkronje “o” si zemër e bëje ti.

Unë me ëmbëlsi vija të ngacmoja:
Kaq pak më do sa emrin tim ta fshin një valë...
Nëse unë gjoksin tim fare do ta shkallmoja
Përsëri emri yt jashtë s’ka për të dalë.

-Në rërë emrin ta shkruaj, po me trup e mbroj,
Të mos e lëvizi as më e madhja stuhi,
Sepse unë pa ty nuk dua të jetoj... -
Si për tu mbrojtur, e pafajshme përgjigjeshe ti.

-Unë të kam skalitur në çdo qelizë të trupit,
Gjaku im s’lëviz pa qenë ti aty...
Me dorën për qafe i shtrëngova supin
Dhe kur në sy u pamë, shpërthyen shkëndi.

Të kapur prej supesh ecëm ngadalë,
Në rërën që ndan tokën nga deti...
Këmbët të freskuara nga deti me valë,
Nga dy zemrat një krater dashurie aty mbeti.

Në të njëjtin vend, për çdo vit ne shkojmë,
Ku me ndjenja të zjarrta lidhëm dashurinë,
Kur shkojmë atje, fjalët janë të pakta,
Sepse na pëlqen që, mes kujtimesh pak të rrimë.

Tek heshtja e heshtur, që kurrë s’gjeti fjalë,
Tek zjarri i dashurisë, që kurrë s’mbaroi,
Tek valët që bregun përkëdhelin ngadalë,
Në të largëtat kujtime mendja më fluturoi...

Në atë breg rëre janë hedhur themelet,
Ku pallatin e tyre ndërtuan dy jetë...
Që përjetë i paharruar për ne të ngelet
Po aq i rëndësishëm, sa dashuria vetë...

Edmond Shallvari - ASAJ FEMRE

Edmond Shallvari

ASAJ FEMRE

Ishin shkallë a ishin flokë?

Di që ngjitesha e ngjitesha

Shpirtit ndjeja një aromë

Sa çuditesha, mahnitesha.

Ish’ kometë a trup femre?

Di që digjte, vetëm digjte

Shpirtin tim jo nuk e trembte

Veç më dridhte, sa më dridhte!

Ishte ferri a parajsa?

Di që doja, vetëm doja

Shpirtin tim rrëmbeu vasha

Unë rënkoja, veç rënkoja.

Ishte mbëritja, apo nisja?

Di që isha në mes tyre

Shpirtin ngjita dhe s’e zbrita

Asaj femre në mes yjesh.